با انعقاد قرارداد صلح غزه – اریحا¹ دوری نوین از فعالیت های سیاسی ساف آغاز شد که در مقایسه با گذشته مسالمت آمیز تر بود این قرارداد موجب شدت یافتن گرایش صلح جویانه ساف و اسرائیل گشت آنچه موجب پدید آمدن این قرارداد شد عبارت بود از:

شوروی (سابق) پس از آغاز جنگ شهریور 1346ش./ ژوئن 1967م. اعراب و اسرائیل از مجمع عمومی سازمان ملل متحد خواست که به موضوع رسیدگی کند. اما اختلاف روس ها با آمریکاییان که برخلاف رقیب خود با محکومیت اسرائیل و تخلیه فوری سرزمین اشغالی در این جنگ – یعنی کرانه باختری رود اردن بخش شرقی بیت المقدس و نوار غزه – مخالفت می ورزید باعث شد که پیشنهاد شوروی مسکوت ماند سپس شورای امنیت که با پیشنهاد مصر تشکیل جلسه داد قطعنامه 242 را در بهمن 1345ش./ نوامبر1967م. به تصویب رساند.¹

انتفاضه در 1366ش./ 1987م. آغاز شد اما ساف نه تنها از آن برای بازگشت به مواضع انقلابی گذشته سود نبرد بلکه بر اقدامات سازش کارانه خود افزود بخشی از دلایل سازش کاری ساف به سیاست های اسرائیل باز می گشت زیرا اسرائیل از قیام مردمی فلسطین در سرزمین های اشغالی به وحشت افتاد از این رو عرفات راکه بیشتر از هر زمانی دیگر آماده اعطای امتیاز به اسرائیل بود بیش از گذشته به بازی گرفت تا از این گذر از گرایش مردم به مبارزه اسلامی به جای ملی گرایی کم خطر ساف جلوگیری کند افزون بر این اختلاف گروه های فلسطینی که از 1349ش./ 1970م. آغاز شده بود و در 1361ش./ 1982م. به اوج خود رسید و در 1364ش./ 1985م منجر به در گیری میان برخی از آن ها گردید در گرایش ساف به سازش با اسرائیل موثر بود.²

فعالیت و مبارزه ضد اسرائیلی با هدف آزاد سازی فلسطین از 1346ش./1967م. آغاز و پس از 1348ش./1969م. ابعادی پردامنه یافت اما پس از کشتار فلسطینیان توسط دولت اردن در آذر 1349ش./سپتامبر1970م. (سپتامبر سیاه) ساف دریافت که نمی تواند از هیچ یک از کشورهای عربی برای ایجاد پایگاهی مطمئن برای سازماندهی عملیات علیه اسرائیل استفاده کند این حادثه منجر به کاهش برخوردهای مرزی اعراب فلسطین با شهروندان و سربازان اسرائیلی و در عوض باعث شدت یافتن عملیات نظامی در داخل سرزمین های اشغالی شد به عنوان نمونه :

ساف از تولد تا پایان ریاست احمد شقیری تحت نفوذ دولت های عرب باقی ماند. در این دوره کشورهای عرب مبارزه مسلحانه ضد اسرائیلی ساف را سازمان و سامان می دادند. در واقع اتحادیه عرب ساف را از آن رو پدید آورد که فعالیت سیاسی و نظامی فلسطینیان را تحت نطارت و اختیار خود نگاه دارد و حتی برخی از کشور ها از ساف برای سرکوبی مخالفان خود سود می برند.

تحلیل عملکرد ساف و علل ناکامی های آن در مبارزه

از آن هنگام که ساف پا به عرصه حیات سیاسی گذاشت فراز و نشیب هایی فراوان در صحنه رفتار سیاسی پشت سر نهاده است. در آغاز مشی سیاسی و نظامی آن به شدت متأثر از استراتژی نه چندان انقلابی دولت های عربی بود. اما با رسیدن عرفات به ریاست ساف موجی از اقدامات مسلحانه و نظامی علیه اسرائیل به راه افتاد ولی این حرکت به عللی چون همراهی نکردن دولت های عرب با ساف و حتی خیانت آن ها به سازمان آزادی بخش فلسطین متوقف شد. انتفاضه نشان از آن دارد که مردم فلسطین از رکود رخوت و ناتوانی ساف در هدایت مبارزات فلسطینی ناخرسندند با این همه ساف به جای عبرت گیری از انتفاضه و در نتیجه تصحیح مشی خویش و اتکا به مردم بیش از گذشته به سوی روش مسالمت جویانه و سازش کارانه سوق یافته است روندی که کم و بیش همچنان ادامه دارد.